وضعيت بدني و آسيب‌هاي ورزشي شايع در مردان نخبه كاراته‌كار

زمينه و هدف: اختصاصي‌بودن تمرين‌هاي ورزشي و تمرينات با الگوي تكراري مي‌تواند بر سيستم اسكلتي-عضلاني تأثيرگذار باشد. هدف مطالعه‌ي حاضر، بررسي و مقايسه ناهنجاري‌هاي پاسچرال و آسيب‌هاي ورزشي كاراته‌كاران سبك كاتا و كوميته است. روش بررسي: 38 كاراته‌كار نخبه (20 نفر كوميته، 18نفر كاتا) آزمودني‌هاي تحقيق را تشكيل دادند. به منظور اندازه‌گيري كف‌پاي صاف از شاخص استاهلي، براي ارزيابي ناهنجاري‌هاي زانو از كاليپر، براي اندازه‌گيري ميزان زاويه Q از گونيامتر يونيورسيال، براي اندازه‌گيري ميزان كايفوز و لوردوز از خط‌كش منعطف و براي اندازه‌گيري ميزان شيوع آسيب‌ديدگي از فرم جمع‌آوري اطلاعات استفاده شد. به منظور مقايسه اين دو گروه از آزمون تي‌مستقل و براي مقايسه شيوع آسيب‌ديدگي از تست خي دو استفاده شد. يافته‌ها: نتايج آزمون تي مستقل نشان داد كه بين ميزان شاخص استاهلي كف پا (0.00=P) در گروه كوميته و كاتا، تفاوت معني‌داري وجود دارد. اما بين كايفوز سينه‌اي (0.53=P)، لوردوز كمري (0.06=P)، زاويه Q (0.54=P)، فاصله كنديل‌هاي داخلي ران (0.86=P) و ميزان فاصله قوزك‌هاي داخلي مچ پا (0.78=P) تفاوت معني‌داري بين دو گروه مشاهده نشد (P 0/05). همچنين بيشترين شيوع آسيب‌ديدگي مربوط به اندام تحتاني (4%/58) بود.  نتيجه‌گيري: براساس نتايج مطالعه حاضر مي‌توان بيان كرد كه ورزش كاراته به‌دليل نوع تمرينات ويژه و الگوي حركات تكراري رايج مي‌تواند بر وضعيت بدني ورزشكاران تأثير بگذارد. نتايج نشان داد كه تمرينات طولاني‌مدت كاراته منجر به افزايش ميزان شيوع كف‌پاي صاف و زاويه Q ران در گروه كاتا و افزايش لوردوز كمري در گروه كوميته شده‌ است. همچنين نتايج اين مطالعه نشان داد كه بيشترين ميزان آسيب‌ديدگي در اندام تحتاني اين ورزشكاران است.