مقايسه تأثير آموزش شايستگي هيجاني و حل مسئله بر تحمل پريشاني دانشجويان دانشگاه فرهنگيان

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقايسه تأثير آموزش شايستگي هيجاني و حل مسئله بر تحمل پريشاني در دانشجويان انجام شد. روش: روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمونپس‌آزمونپيگيري با گروه گواه نابرابر بود. نمونه پژوهش شامل 71 نفر (گروه آزمايش شايستگي هيجاني 24 نفر، گروه آزمايشي حل مسئله 20 نفر و گروه گواه 27 نفر) از بين دانشجويان دانشگاه فرهنگيان استان مازندران بود كه با روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چندمرحله‌اي و به‌صورت تصادفي (قرعه‌كشي) انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري، پرسشنامه تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005) بود. براي گروه‌هاي آزمايشي، آموزش شايستگي هيجاني و حل مسئله طي 10 جلسه و به‌مدت يك ماه آموزش داده شد، در اين مدت آزمودني‌هاي گروه گواه هيچ‌گونه مداخله‌اي دريافت نكردند. يافته‌ها: نتايج آزمون تحليل واريانس در اندازه‌گيري‌هاي مكرر، نشان داد آموزش شايستگي هيجاني سبب افزايش تحمل پريشاني در دانشجويان مي‌شود. آموزش حل مسئله نيز سبب افزايش تحمل پريشـاني در دانشجويان مي‌شود. هم‌چنين، يافته‌ها نشان داد بين تأثير دو گروه شايستگي هيجاني و حل مسئله بر تحمل پريشاني دانشجويان تفاوت معناداري وجود ندارد. نتيجه‌گيري: اين نتايج مي‌تواند پشتوانه‌اي براي به‌كارگيري شايستگي هيجاني و حل مسئله براي افزايش تحمل پريشاني در دانشجويان باشد.