بررسي و نقد مباني تفسيري مفسّران برجسته مذهب حنبليه

پژوهش حاضر با بررسي آثار تفسيري مفسران برجسته اين مذهب، از جمله احمد بن حنبل، ابن تيميه و محمد بن عبدالوهاب؛ به اين نتيجه مي‌رسد كه بهره گيري از قرآن و سنت نبوي مورد توافق همه آنان در تفسير بوده و ظاهرگرايي و حديث گرايي را مبناي اصلي تفسير آيات از جانب خود قرار داده‌اند. حنبليان بر خلاف شيعه در بهره‌گيري از سنت صحابه و تابعين در تفسير قرآن تأكيد فراوان داشته و بكارگيري هرگونه اجتهاد و تأويل در تفسير را ممنوع مي‌دانند. از اين رو بررسي مباني مورد قبول حنبليان و يافتن نقاط مشترك با شيعه، در برون رفت از اختلاف ميان دو مذهب و تقريب مذاهب ضروري مي‌باشد.