تحليلي بر تكوين حوزه‌هاي مطالعاتي زبان شناسي و زبان‌هاي خارجي

پيشينۀ آموزش دانشگاهي در رشته‌‌هاي زبان و ادبيات خارجي تقريباً با تأسيس دانشگاه در ايران برابري مي‌‌كند، اما نخستين كرسي‌‌ دانشگاهي زبان‌شناسي حدود نيم‌قرن پيش تأسيس شد. پس از پيدايش رشته‌هاي دانشگاهي مرتبط با حوزۀ مطالعاتي زبان‌شناسي و زبان‌هاي باستاني، تكوين آن‌ها در قالب بازنگري سرفصل‌‌هاي آموزشي و تخصصي‌تر‌شدن زمينه‌هاي علمي و نشر آثار مرتبط محقق شد. پرواضح است كه با‌توجه‌به حجم پذيرش دانشجو از‌يك‌سو و افزايش آثار و منابع آموزشي ازسوي ناشران دانشگاهي و غيردانشگاهي، درنگي بر اين دو مسيرهاي دانش را روشن‌تر مي‌كند. در اين مقاله، تلاش مي‌‌شود تصويري از سهم رشته‌‌هاي مرتبط با زبان‌‌شناسي و زبان‌هاي خارجي در نظام پذيرش دانشجو ارائه شود. اهميت نقد منابع آموزشي براي كيفيت‌‌بخشي و ارائۀ متون علمي و وضعيت نقد متون دانشگاهي زبان‌‌شناسي و رشته‌‌هاي زبان‌‌هاي خارجي با بررسي و مقوله‌بندي آثار منتشرشده در گروه تخصصي زبان‌شناسي و زبان‌هاي باستاني شوراي بررسي متون و كتب علوم انساني مرور ‌‌شود و درنهايت پيش‌نهادهايي براي برون‌رفت از وضعيت كنوني ارائه شود.