بررسي پاسخ باليني و پاتولوژيك به درمان نئوادجونت در بيماران با كانسر پستان پيشرفته موضعي و ارتباط آن با فاكتورهاي بيولوژيك و نوع كموتراپي

زمينه و اهداف:سرطان پستـان پس از سرطان ريه، دومين علت مرگ‌ و مير ناشـي از سرطان در زنــان و پس از سرطان غيرملانومي پوست، شايع ترين سرطان زنـــان است. با توجه به اهميت موضوع، تشخيص و درمان در مراحل ابتدايـي تر بيماري بايد انجام شود و هدف از انجام اين مطالعه، بررسي نتـايج پاسخ به درمان نئوادجوانت در بيماران مبتلا به سرطان پستان پيشرفته موضعي بوده است. مواد و روش ها: اين مطالعه به شكل يك مطالعه مقطعي در بيمارستان قاضي تبريز انجام گرفته است. 77 بيمار مبتلا به سرطان پستان موضعي پيشرفته شناسايي شده و اطلاعات مربوطه از پرونده بيمار گردآوري شده است. بر اساس نوع شيمي درماني 38 نفر (49/4%) در گروه درماني با تاكسوتر و 39 نفر (%50/6) در بيماران بدون تاكسوتر، هردو با پايه رژيم آنتراسايكلين تحت درمان قرار گرفتند و آناليز توصيفي داده ها انجام گرفت و با استفاده از محاسبه ترتيبي داده ها، اثرات درماني استفاده از تاكسوتر به طور مستقل مورد ارزيابي قرار گرفت. يافته ها: در بين بيماران مورد مطالعه، در بعد از درمان در 21 نفر (3/%27) عدم پاسخ، در 43 نفر (8/%55) پاسخ نسبي و در 13 نفر (9/%16) پاسخ كامل وجود داشت، كه 3 نفر (%23) به رژيم بدون تاكسوتر و10 نفر (%77) به رژيم با تاكسوتر پاسخ كامل به درمان داشت. همچنين 14 (2/%18) نفر از كل بيماران گيرنده HER-2 مثبت بودند، كه در HER-2 مثبت ها پاسخ كامل به درمان نداشتيم و پاسخ نسبي 10 نفر (4/%71) بود.نتيجه گيري: ميزان پاسخ باليني و پاتولوژيك به درمان گروه با تاكسوتر به صورت معني داري بيشتر از بيماران گروه بدون تاكسوتر بود (0/004=P) و همچنين ارتباط مشخصي از نظر پاسخ كامل به درمان با مثبت يا منفي شدن HER-2 وجود داشت.