بررسي سياست‌هاي كاهش آلودگي هواي شهري در ايران از منظر زيست بوم سياسي

اين پژوهش، يك مطالعه توصيفي، تحليلي وتطبيقي است كه با بررسي اسنادي سياستهاي كنترل آلودگي هواي شهري در ايران و بالخصوص مرتبط با تهران آغاز گرديده و ضمن مقايسه تهران با استانبول و در مواردي لندن با تجزيه و تحليل سياستي در چهارچوب نظريه هاي سياستگذاري عمومي با قدرت تفسير در حوزه زيست محيط سياسي، متغير هاي موثر در ناموفق بودن سياست ها را روشن مي نمايد و با سياستهاي پيشنهادي پايان مي پذيرد. اين مقاله با استفاده از توان تفسير شبكه اي از نظريه هاي سياستگذاري عمومي چون پنجره سياست، نقطه گذاري تعادل ونظريه­هاي معطوف به قدرت تلاش مي نمايد تا با نگاهي منبعث از زيست بوم سياسي، دلايل شكست سياست هاي كنترل آلودگي هواي تهران را تجزيه و تحليل نمايد. نتايج نشان مي دهد بدليل تراكم ميزان آلايندگي هواي شهري در تهران و شرايط سياسي و اجتماعي كشور، راهبرد خروج از بحران آلودگي هوا در شهر تهران با اتخاذ و تكرار سياست هاي معمول مرحله اي و انتظار براي باز شدن يا حتي ايجاد پنجره سياست براي ايجاد دستور كار سياستي جواب نخواهد داد و مي بايست به سراغ سياستگذاري مبتني بر نقطه گذاري تعادل رفت و با استفاده از تحليل مبتني بر قدرت، علل تصميم براي بي تصميمي در اصلاح امور شهر را بازشناخت و آ­ن­ها را مرتفع كرد.