مقايسه رويكرد متخصصان ايراني و بين المللي به پارك هاي فنّاوري

تأسيس پارك‌‌هاي‌فنّاوري در ايران در راستاي حركت به سمت اقتصاد دانش‌محور و كاهش وابستگي به اقتصاد متكي بر نفت تعريف شد. در جهت پاسخ‌گويي به اين مهم و حركت به سمت اقتصاد دانش‌محور، پارك‌‌هاي‌فنّاوري شروع به فعاليت كردند. هدف از انجام اين پژوهش بررسي عوامل مؤثر در اداره و پياده‌سازي پارك‌‌هاي‌فنّاوري به‌عنوان ابزار سياست فنّاوري و نوآوري در دو سر طيف عرضه و تقاضا و طراحي مدل پياده‌سازي و اداره پارك‌‌هاي‌فنّاوري بر اين اساس بوده است. در اين مقاله نظرات شصت‌وچهار متخصص داخلي و سي‌ويك متخصص از هفده كشور با استفاده از روش تحقيق پيمايشي و دو پرسشنامه فارسي و انگليسي، گردآوري‌شده است، در ادامه، پس از ارائه دو مدل عرضه محور و تقاضامحور جهت طراحي و اداره پارك‌هاي فنّاوري، به مقايسه مدل‌هاي استخراج‌شده ازنظر متخصصان داخلي و بين‌المللي پرداخته‌شده است. مطالعات صورت گرفته در اين پژوهش منتج به ارائه چهار مدل اداره پارك‌‌هاي‌فنّاوري شده كه هر يك جايگاه متفاوتي در نسل‌هاي سه‌گانه پارك‌‌هاي‌فنّاوري داشته و از ديدگاه سياست فنّاوري و نوآوري نيز موقعيت‌هاي متفاوتي در طيف ميان عرضه و تقاضا داشته‌اند، كه بر اين اساس مي‌توان پارك‌ها با جهت‌گيري تقاضامحور را ابزارهاي مؤثرتري دانست.