رهبري معنوي، سرمايه اجتماعي و تعلق خاطركاري؛ مطالعه‌اي با كاربست تأثير مؤلفه‌هاي اسلامي

امروزه، دانشمندان رفتاري مدعي‌اند كه پيدايش و كاربست سبك رهبري معنوي، در واقع تلاشي در جهت شكل‌دهي رفتارهاي مثبت‌گرا مانند تعلق خاطر كاركنان در جهت خلق و گسترش سرمايه اجتماعي براي سازمان است. از طرفي، در كشورهاي اسلامي و از جمله ايران، بخش مهمي از فرهنگ و اعتقادات و رفتار مردم متأثر از دين اسلام است؛ در اين پژوهش تلاش شده است با تأسي از فرهنگ و اعتقادات اسلامي به بررسي و تبيين فرض رابطه بين رهبري معنوي و سرمايه اجتماعي در قالب مؤلفه‌هاي اسلامي، و هم‌چنين تعلق خاطر كاركنان به عنوان متغير ميانجيگر بين آنها پرداخته شود. ابزار جمع‌آوري داده‌ها شامل سه پرسشنامه است كه داراي ضريب روايي آلفاي بيش از 9/0 است. جامعه آماري شامل كاركنان دانشگاه تهران با نمونه 360 نفري است. يافته هاي پژوهش حاكي از رابطه معنادار بين رهبري معنوي و سرمايه اجتماعي به ميزان 48% با ميانجيگري42% تعلق خاطر كاري است. براساس نتايج، هرچه گسترش رهبري معنوي با گرايشهاي مباني اسلامي ادامه يابد، مي‌توان به گسترش سرمايه اجتماعي اسلامي در جامعه هدف اميد داشت.