بررسي تطبيقي رئاليسم انتقادي در داستانهاي مصطفي لطفي منفلوطي و محمدعلي جمالزاده

رئاليسم، بيان واقعي زندگي است و نويسنده­ي رئاليسم به تصوير مشاهدات بسنده نمي­كند؛ بلكه همواره عوامل و شرايط اجتماعي را در نظر مي­گيرد. در رئاليسم انتقادي نويسنده به انتقاد از روابط انسان و محيط از يكسو و انسان و جامعه از سوي ديگر در يك نظام همت مي­گمارد. منفلوطي و جمالزاده؛ دو نويسنده­ي شهير معاصر هستند كه بازتاب واقعيت­هاي خارجي زندگي در بسياري از نوشته­ها و آثار آنان مشهود است. جمالزاده آثار مهمي تحت­تاثير انديشه رئاليسم انتقادي، آفريده و به بيان واقعيات و عينيات در اين آثار پرداخته است. وي در داستان­هايش با زباني سهل و ساده و گاه محاورهاي به بازنمايي جزئيات مشكلات انساني در ميان طبقات متوسط و بالاتر از آن و تشريح مشكلات زندگي و اوضاع فرهنگي و اجتماعي پرداخته است. منفلوطي نيز در داستان­هاي تأليفي خود، با زبان ساده و روان به بيان واقعيت­هاي پيرامون خود به سبك رئاليستي و با نگاهي انتقادي ميپردازد و تضادهاي اجتماعي جامعهي آن روز مصر را ترسيم مي­كند.