چالش ذاتي يا فعلي بودن اراده خدا از ديدگاه امام رضا طبق تفسير فلسفي ملاصدرا همراه با نقادي نظريه علامه طباطبايي در اين زمينه

يكي از مسائل مهم در مباني كلامي شيعي، صفات الهي است كه در آيات متعدد قرآني، با اسماء و صفات گوناگوني از آن ياد شده است. با توجه به براهين عقلي و احاديث نقلي، صفات الهي عين ذات او هستند و تفاوت آن‌ها مفهومي است. ولي مسئله اين است كه در چند حديث منقول از امام رضاu ، اراده، صفتي فعلي دانسته مي‌شود. ملاصدرا با ارائه تفسيري فلسفي ـ كلامي از اين احاديث، آن‌ها را با ذاتي بودن صفات خداوند در تنافي نمي‌داند؛ ولي از نظر علامه طباطبايي، اين احاديث در فعلي بودن صفت اراده صراحت دارند. در پژوهش حاضر با استفاده از تحليل‌هاي فلسفي ـ كلامي از اين احاديث و كمك‌گيري از احاديث ديگر امام رضاu اثبات مي‌شود كه اين احاديث با ذاتي بودن صفت اراده در تناقض نمي‌باشد و تفسير علامه طباطبايي از آن‌ها صحيح به نظر نمي‌رسد.