ديپلماسي علم و فناوري آمريكا در آسياي مركزي

ماهيت ماجراجويانۀ سياست خارجي آمريكا در زمان جورج بوش و حمله به افغانستان و عراق سبب شد كه جايگاه بين‌المللي اين كشور به‌ويژه در جهان اسلام آسيب ببيند. براي مقابله با اين وضعيت، آمريكايي‌ها از ابزارهاي مختلف سياسي، اقتصادي و اجتماعي- فرهنگي استفاده كرده‌اند تا جايگاه بين‌المللي آمريكا به‌ويژه در جهان اسلام را ترميم كنند. يكي از ابزارهاي آمريكا، استفاده از ظرفيت‌هاي ديپلماسي علم و فناوري بوده است. در اين زمينه، به انتصاب فرستادگان علمي از سوي ايالات متحد به نقاط مختلف جهان، به‌شكل ويژه توجه شد. تمركز اصلي براي فرستادن گروه‌هاي علمي، كشورهاي با اكثريت مسلمان بود. هيئت‌هاي علمي در زمينۀ تشريك مساعي و ارتباط ميان دوطرف نقش ترغيبي را فراهم آورند. تلاش براي حل مشكلات كشورهاي منطقۀ خاورميانه و آسياي مركزي از راه همكاري‌هاي علمي از زمينه‌هاي اصلي استفاده از ظرفيت‌هاي علم و فناوري در اين مدل از ديپلماسي آمريكا بود. اين نوشتار به‌دنبال پاسخ به اين پرسش است كه مهم‌ترين اولويت‌ها و نهادهاي شكل‌دهنده به ديپلماسي علم و فناوري آمريكا در آسياي مركزي چيست؟ به‌نظر مي‌رسد بيشتر همكاري‌هاي علمي و فناوري ميان ايالات متحدۀ آمريكا و آسياي مركزي متمركز بر بحث سلاح‌هاي كشتار جمعي، آب و آموزش است. مهم‌ترين نهادهاي درگير در اين مسئله نيز بيشتر دولتي به‌ويژه وزارت امورخارجه، وزارت بازرگاني و وزارت كشاورزي بوده‌اند و بخش خصوصي در اين زمينه نقش محدودي دارد. روش نوشتار روش توصيفي-تحليلي با استفاده از داده‌هاي دسته دوم خواهد بود.