بررسي معني و مبناي آينده‌پژوهي در تمدن غرب و مهدوي

يكي از مباحثي كه امروزه در بين انديشه‌وران و فرهيختگان مطرح مي‌باشد، مسئله آينده‌پژوهي است. اين تحقيق با روش تحليلي و با مراجعه به منابع مكتوب دنبال پاسخ اين سؤال است كه آيا بين معني و مبناي آينده‌پژوهي در تمدن غربي و تمدن مهدوي تفاوتي وجود دارد يا خير؟ دستاورد اين پژوهش نيز تفكيك بين آينده‌پژوهي غربي و مهدوي در معني و مبنا است. آينده‌پژوهي مهدوي به معناي نگاه به فرجام جهان بر اساس روايات اهل‌بيت و از مقوله پيشگويي است. ولي آينده‌پژوهي غربي به معناي جست‌وجوي روشمند در حوادث و عوامل تغيير يا ثبات يك حالت و يا يك چيز به منظور تشخيص و برنامه‌ريزي براي ساختن و شكل‌دهي آينده و از مقوله پيش‌بيني است. هم‌چنين آينده‌پژوهي غربي روشي براي تشخيص آينده يك شركت و يا يك شهر و يا يك كشور و حتي يك فرهنگ و تمدن است. اما آينده‌پژوهي مهدوي منحصر در تبيين پايان تاريخ بشر و در تشخيص آيندهِ رفتار منتظران و ميزان تأثيرگذاري آن در فرآيند ظهور و در نهايت، فرجام بشريت است.