تحليل الگوي فضايي مسكن روستايي مناطق خشك با شرايط اقليمي (مطالعۀ موردي: استان سيستان و بلوچستان)

با توجه به تنوع اقليمي در استان سيستان و بلوچستان، تنوع مسكن ناشي از آن از ويژگي هاي اين استان مي باشد. اين تنوع اقليمي باعث شده تا مسكن سنتي از تنوع شكلي و ساختاري برخوردار باشد. با بررسي وضعيت سازگاري مسكن بومي با عناصر آب و هوايي مشخص شد مسكن بومي شهرستان سرباز بيشترين سازگاري را با اقليم دارد. ايستگاههاي سراوان، ايرانشهر، نيكشهر، زاهدان و زابل داراي سازگاري متوسطي هستند و در شهرستان هاي چابهار و منطقه بمپور حداقل سازگاري بين مسكن بومي و اقليم وجود دارد. همچنين با بررسي الگوي فضايي مسكن روستايي در سطح استان مشخص شد، شهرستان هاي نيك شهر،سراوان، خاش و زاهدان از لحاظ الگوي فضايي مسكن بومي  همسان مي باشند. اين مناطق داراي الگوي توزيع خوشه اي هستند. مسكن بومي ايرانشهر با ضريب خودهمبستگي 714/0 بيشترين هماهنگي (خوشه اي) را با بقيه نواحي استان داشته است. شهرستان هاي ايرانشهر و زابل با داشتن ضريب خودهمبستگي منفي نزديك به صفر كمترين همپوشاني الگوي فضايي مسكن بومي را با بقيه نقاط استان دارا بوده و به عنوان الگوي تصادفي از نظر توزيع مكاني محسوب مي گردد. بنابراين بيشترين سازگاري مسكن با در سرباز،نيكشهر، زابل قرار گرفته است.