عمل زيبايي و جراحي پلاستيك در ساحت فقه

ميل به زيبايي و جمالبه اقتضاي فطرت درسرشت انسان نهادينه شده است. علي‌رغم تأكيد شريعت اسلام بر آراستگي و زيبايي و تشويق بر انجام آن، حدود و شرايطي نيز براي آن در نظر گرفته شده است. يكي از مسائل نوپيدا در عرصه زيبايي، عمل‌هاي زيبايي و جراحي پلاستيك است. با توجه به خاستگاه ديني جامعه، اين نوشتار واكاوي اين عملدر فقه، مشروعيت آن از منظر نصوص و ادله شرعي و مستندات متون فقهي و اثرات اجتماعي و رواني آن را مد نظر دارد.بدين منظور به بررسي ادله معتقدان به جواز و غير جواز جراحي پلاستيك پرداخته و در نهايت بيان مي‌شود كه عمل‌هاي زيبايي در صورت ضرورت جايز خواهد بود.