«تلقيح مصنوعي» از منظر فقه و حقوق

اميد به بقا و ادامه نسل براي انسان‌ها فطري است و در حقيقت يك نوع كمال محسوب مي‌شود. امروزه پيشرفت‌هاي علمي سبب شده است كه بسته‌شدن نطفه انسان و ديگر حيوان‌ها، از غير راه شناخته شده(آميزش) امكان‌پذير گردد. تلقيح مصنوعي، يعني لقاح خارج از رحم يا توليد انسان بيرون از رحم، بدون آميزش مشروع يا نامشروع و همچنين توليد درون رحمي انسان از طريق كاشتن يا تلقيح، از مسائل نوخاسته‌اي است كه به اقتضاي پيشرفت زمان و دگرگوني‌هاي علمي مطرح شده است. با توجه به اين پيشرفت‌ها، مقاله حاضر به تحقيق درباره گونه‌هاي باروري و حكم شرعي آنها از ديدگاه مراجع پرداخته است و مشروعيت موضوع فرزنددار شدن با دخالت عامل سومي به صورت اسپرم بيگانه يا تخمك بيگانه يا رحم بيگانه را با عنايت به آيات، روايات، اصول وقواعد فقهي و شرعي مورد بحث و بررسي قرار داده و به جمع‌بندي موضوع از ديدگاه فقهاي اسلام و علم نوين پزشكي پرداخته است.