مدل‌سازي تزريق آب با شوري پايين همراه با پليمر با استفاده از تئوري جريان‌هاي جزئي

بر اساس نتايج مثبتي كه از تأثير آب با شوري پايين در توليد نفت بدست آمده است، مطالعات مختلفي درباره امكان تركيب اين روش با ساير روش‌هاي ازدياد برداشت انجام گرفته است. تركيب آب با شوري پايين با محلول پليمري مي‌تواند يكي از روش‌هاي مؤثر در ازدياد برداشت نفت باشد. با نگاهي به محدوديت‌ها و مزاياي استفاده از هر روش، مي‌توان به اين نكته پي برد كه تركيب اين دو روش مي‌تواند هم-افزايي مطلوبي داشته باشد، بطوريكه حضور پليمر سبب بهبود بازده جاروبزني نفت شده و در عين حال حضور آب با شوري پايين سبب جذب كمتر پليمر و نيز افزايش آب دوستي سطح سنگ مي‌گردد. در اين مقاله با استفاده از تئوري جريان‌هاي جزئي به بررسي عملكرد تزريق آب با شوري پايين همراه با پليمر جهت ازدياد برداشت نفت در سنگ‌هاي ماسه‌اي پرداخته شده است. همچنين عملكرد روش مذكور در مقايسه با تزريق آب با شوري بالا و نيز تزريق آب با شوري پايين مورد بررسي قرار گرفته است. نتايج مدل‌سازي‌ نشان مي‌دهد كه براساس شرايط مطالعه حاضر، بواسطه تزريق آب با شوري پايين همراه با پليمر، زمان ‌رسوخ آب در چاه توليدي تا حدود 75 /0 حجم فضاي خالي به تعويق افتاده است. همچنين ميزان توليد نفت نيز در مقايسه با تزريق آب با شوري بالا از مقدار 38% به 77% پس از تزريق يك برابر حجم فضاي خالي افزايش يافته است. براساس نمودارهاي جريان جزئي، اين افزايش برداشت نفت به دليل رخداد دو جبهه جرياني مختلف در طول تزريق آب با شوري پايين همراه با پليمر مي‌باشد.