نقد و بررسي قاعدۀ «وجوب سكوت در قبال مشاجرات صحابه»

بدون عنوان

از اختلافات اساسي مكتب اهل بيت و مكتب سقيفه، كيفيت مواجهه با تاريخ صدر اسلام و عملكرد صحابه و وقايع آن دوران است. شيعيان معتقد به ضرورت بررسي منصفانه وقايع آن دوران، متناسب با مستندات نقلي بوده و اصحابي را كه از ايمان استوار و فرمانبرداري نسبت به قرآن و پيامبر برخوردار بودند شايسته احترام ميدانند، ولي كساني را كه از اين ويژگي برخوردار نبوده و دچار لغزش و حتي مرتكب جرائمي شدند، با ساير افراد برابر ندانسته و به نقد و حتي مخالفت با آنها ميپردازند. در مقابل، اهل سنت به نظريه عدالت كامل صحابه باور داشته و انتقاد ازعملكرد آنان را برنميتابند. در همين راستا به ابداع قاعدهاي كلامي پرداخته و به موجب آن، سكوت در برابر مشاجرات صحابه را واجب و ضروري دانستند. سؤال اين است كه آيا اين قاعده با قرآن و سنت منطبق است؟ اين مقاله با روش توصيفي، تحليلي و با استناد به منابع معتبر، قاعده مزبور را مورد بررسي قرار داده و نادرستي آن را به اثبات ميرساند.

no ab