نقد ديدگاه ابن تيميه در باب تقيه

بدون عنوان

در سنجشِ دو اثر ابن تيميه، يعني كتاب منهاج السن ۀبا الفتاوي الكبري تهافتي يافت مي شود؛ ابن تيميه در منهاج السنۀ، تقيه را از اصول عقايد شيعه و مختص به آنان دانسته است. آنگاه آن را با دروغ و نفاق يكي دانسته و بر آن شده كه اصول شيعه قابل اعتماد نيست، اين در حالي است كه همو در الفتاوي الكبري هم دروغ مصلحتي و هم تقيه اكراهي را تجويز نموده است و اين تناقضي است گويا كه قابل انكار نيست. در مورد تقيه، كليت ناروا بودن دروغ ثابت نيست، چون دروغ مصلحتي- چنان كه وي گفته - جايز است و تقيه از اين نوع است؛ و نيز، يكي دانستن نفاق با تقيه، خطا است، چرا كه اولي اظهار ايمان و پنهان كردن كفر است، در صورتي كه تقيه خلاف آن است. افزون بر اين، مطالب منهاج السنۀ با آيات وحياني نيز ناسازگار بوده و در تناقض است. آيات كريمه به صراحت يا به طور ضمني يا به صورت گزارشي، جواز تقيه را بيان كرده و كلمات مفسرين اهل سنت نيز بيانگر همين واقعيت است و اين نشان مي دهد كه تقيه مختص به شيعه نبوده و عموم مسلمانان بلكه همه عقلا آن را پذيرفته و به كار بسته اند.

no ab