نگرشي بر تدوين استراتژي هاي بهينه در جهت ايجاد فضاهاي شهري مطلوب براي كودكان اوتيسم

Attitude towards the development of optimal strategies for creating favorable urban spaces for children with autism

بيماري اوتيسم يكي از بيماري هاي نوظهور در جهان است و كودكان مبتلا به آن جزء يكي از آسيب پذيرترين قشرهاي جامعه محسوب مي شوند. فضاهاي مناسب شهري جهت استفاده اين كودكان خاص همواره در تمامي جهان مورد بحث و بررسي مي باشد. در اين تحقيق برآنيم در جهت دستيابي به راهكارهاي بهينه براي ايجاد فضاهاي مطلوب شهري براي كودكان اوتيسم گامي بلند برداشته شود. روش تحقيق در اين مقاله ازنوع توصيفي-تحليلي بوده و در آن از روش پيمايش، ابزار پرسشنامه، مدل هاي سوات (SWOT) و تحليل سلسله مراتبي و تكنيك هاي آماري مختلف در جهت ارائه استرتژي هاي بهينه بهره گرفته شده است. نتايج حاصله حاكي از آن است كه در ايران جهت ايجاد فضاهاي مطلوب شهري براي كودكان اوتيسم از نظر نقاط ضعف از آسيب پذيري بالايي برخوردار بوده و در عين حال پتانسيل هاي بالقوه جهت رسيدن به كمال وجود دارد.

Autism is one of the new emerging diseases in the world and children with it are one of the most vulnerable in society. Urban spaces suitable for use by these particular children are always debated and discussed in the whole world. This article seeks to provide optimal strategies for achieving the desirable urban spaces for children with autism. The method of research in this article is descriptive-analytic, in which survey method, questionnaire, SWOT model, genetic analysis and various statistical techniques are used to provide optimal strategies. The results show that urban spaces have high vulnerabilities in the presence of autism and certain diseases in children, however, these spaces have potential for achieving the objectives of spatial desirability for the presence of these vulnerable strata.