فرهنگ و توسعه: مقايسه شاخص هاي فرهنگي توسعه پذير و ضدتوسعه در ژاپن، بريتانيا و ايران

توسعه فرايندي پيچيده است كه شاخص‌هاي متعددي در دستيابي به آن نقش دارند. نظريات مختلفي كه در باب توسعه ارائه شده هر كدام بر جنبه‌هايي خاص از علل و عوامل توسعه تاكيد دارند. اين نظريات بر شاخص‌هايي از قبيل جغرافيا، سياست، شرايط بين‌المللي و ... تاكيد دارند. در پژوهش حاضر ضمن مفروض گرفتن تاثير عوامل مذكور، به نقش فرهنگ و شاخص‌هاي فرهنگي در توسعه پرداخته مي‌شود. به عبارتي ديگر سوال اصلي پژوهش حاضر اين است كه شاخص‌هاي فرهنگي چه تاثيري بر توسعه دارند؟ براي پاسخ به اين سوال، ابتدا با روش توصيفي-تحليلي به بررسي شاخص‌هاي توسعه‌پذير و ضدتوسعه در فرهنگ ژاپني، بريتانيايي و ايراني پرداخته شده و در نهايت با روش مقايسه‌اي، شش شاخص عمده فرهنگي شامل «فاصله قدرت»، «ابهام‌گريزي يا احتياط»، «فردگرايي و جمعگرايي»، «زن سالاري و مردسالاري»، «جهت‌گيري بلندمدت يا كوتاه‌مدت» و «ميزان جامعه‌پذيري يا انطباق» در جوامع مذكور، مقايسه شده‌اند. در نهايت اين نتيجه حاصل شد كه فرهنگ ايراني با وجود شاخص‌هاي توسعه‌پذير همچون عدالت‌خواهي، جمع‌گرايي، پلوراليسم فرهنگي و احترام، حاوي شاخص‌هاي فرهنگي ضدتوسعه بيشتري در مقايسه با فرهنگ‌هاي ژاپني و بريتانيايي است.