تحليل موانع توسعه اجتماعي در ايران از ديدگاه اعضاء هيأت علمي جامعه‌شناسي دانشگاه‌هاي دولتي

توسعه اجتماعي يكي از فراگيرترين ابعاد توسعه است. اين مقاله به تحليل موانع جامعه ­شناختي توسعه اجتماعي در ايران از ديدگاه اعضاء هيأت علمي جامعه­ شناسي دانشگاه­هاي دولتي پرداخته است. روش مصاحبه و روش پيمايشي براي گردآوري داده­ها استفاده شد و تعداد 131 نفر از اعضاء هيأت علمي به عنوان نمونه با نمونه­گيري هدفمند انتخاب و ديدگاه آنها درباره موانع توسعه اجتماعي در ايران مورد پرسش قرار گرفت. در گام اول با مصاحبه باز مؤلفه­ هاي مورد بررسي شناسايي و سپس در گام دوم با ابزار پرسشنامه ساختمند داده ­ها گردآوري شدند. روايي صوري و ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب براي ارزيابي اعتبار و پايايي ابزار سنجش بكار گرفته شدند. نتايج مطالعه نشان داد كه از ديدگاه كارشناسان دانشگاهي موانع اقتصادي؛ سياسي؛ فرهنگي و اجتماعي به ترتيب به عنوان مهمترين موانع توسعه اجتماعي در ايران ارزيابي شدند. به صورت مصداقي شبكه فساد، اقتصاد دولتي و نبود شايسته­سالاري به ترتيب به عنوان مهمترين موانع توسعه اجتماعي در كشور بوده­اند. نتيجه اينكه موانع اقتصادي و سياسي به عنوان مهمترين بازدارنده­ هاي توسعه اجتماعي معرفي شده ­اند.