دلايل استفاده از سواري شخصي در سفرهاي روزانه داخل شهر (مطالعه موردي: شهر مشهد)

امروزه، افزايش بي رويه خودروهاي سواري در سطح شهرها و رشد روزافزون سفرهاي درون شهري، مشكلاتي از جمله تراكم و آلودگي هوا بوجود آورده و منجر به تنزل كيفيت زندگي در كلان شهرها شده است. در چنين شرايطي معمولا بكارگيري سيستم هاي مدرن و روش هاي جديد حمل و نقلي مطرح مي شود، اگرچه روش هاي سنتي نيز از اهميت ويژه اي برخوردارند. سيستم دوچرخه سواري با توجه به فوايدي چون: كاهش تراكم و آلودگي هوا و افزايش سطح فعاليت فيزيكي مردم به عنوان يك گزينه حمل و نقلي سبز و انسان- محور مطرح مي باشد. در ايران نيز، با توجه به وضعيت نگران كننده افزايش خودروي شخصي و پيامدهاي گسترده آن، ترويج استفاده از دوچرخه يك راه حل اين بحران مي باشد. مطالعات پيشين نشان مي دهد، زنان و مردان به علت وجود تفاوت هاي ذاتي، تفاوت در مسووليت هاي اجتماعي و دسترسي به امكانات، رفتار حمل و نقلي متفاوتي دارند. اين موضوع در تهران با توجه به سهم تقريبا برابر و قابل توجه زنان در سفرهاي درون شهري و به خصوص با توجه به فرهنگ و شرايط كشور از اهميت بيشتري برخوردار است.