بررسي عوامل مؤثر بر توسعه نامتوازن در استان كردستان با تاكيد بر شاخصهاي توسعه اقتصادي

يكي از ويژگي‌هاي كشورهاي در حال توسعه تمركز شديد و تعادل نامتوازن است، مسئله اي كه در اين پژوهش مورد بررسي مي باشد اين است كه:كشور ايران از جمله مناطقي است با توسعه اي نا متوازن ،به همين دليل توسعه دروني هم به صورت يكسان در استانهاي ايران صورت نگرفته است ، برخي از استانها از توسعه اقتصادي و اجتماعي با شاخص هاي بهتري برخوردارند و برخي مناطق لقب محروم را هم چنان پيشآهنگ نام خود دارند .مناطق مرزي مانند استانهاي كردستان، لرستان ،ايلام و سيستان و بلوچستان از آن جمله اند در بعد درون استاني نيز مسئله به نحوي ديگر بروز نموده است منطقه مورد بررسي در اين پژوهش استان كردستان مي باشد . نگاه تمركزگرا از سوي برنامه ريزان، سياستگزاران و مجريان بر توسعه استان‌ها سايه افكنده است. توسعه نامتوازن به عدم توزيع مناسب در برخورداري تمام مناطق از مزاياي توسعه نظر دارد .براي ايجاد تعادل و توسعه‌ي همه جانبه در كشور مطالعه و پژوهش درباره مناطق كمتر توسعه يافته جهت برنامه‌ريزي‌هاي آينده امري لازم و ضروري مي‌باشد،اين مقاله به بررسي عوامل مؤثر بر توسعه نامتوازن استان كردستان پرداخته است. نوع تحقيق كاربردي و روش آن تلفيقي از تحليل محتوا و تحليل مقايسه اي است. از نرم افزار max QDA براي تحليل محتواي مصاحبه‌هاي انجام شده با صاحب نظران استان و تحليل مقايسه اي آمار اخذ شده از مركز آمار ايران در سال 1395 استفاده شده است، بر اساس ديدگاه هاي نظري توسعه اقتصادي علل توسعه ناكافي در بخشهاي مختلف استان كردستان تبيين شده است. نتايج حاصل از تحقيق بيانگر آن است كه استان كردستان از نظر بهره‌مندي از ابعاد و شاخص‌هاي گوناگون توسعه اقتصادي جزء استان‌هايي با ميزان توسعه اندك دركشور محسوب مي‌گردد و براساس نتايج اين پژوهش مي‌توان با تاكيد بر اين امركه محوريت توسعه مشاركت در تمام جوانب است مقدمات توسعه استان كردستان فراهم مي‌گردد.