بررسي رابطه بين احساس حق به شهر و قانون گرايي (مورد مطالعه: شهروندان 18 سال به بالاي شهر يزد)

حق به شهر علاوه بر اينكه عضويت فعال شهري همراه با حقوق و تعهدات همگاني است شهر را مهم­ترين لايه تصميم سازي و سياست­گذاري معرفي مي­كند كه با به رسميت شناختن شهر به مثابه مكاني براي باز توليد روابط اجتماعي وقدرت­، حق تملك فضا وحق مشاركت شهروندان را در شكل­دهي به زندگي روزمره شهري مورد تاكيد قرار مي­دهد و از اين­رو حق به شهر از بحث بر انگيزترين مباحث شهري و يكي از ملزومات زندگي شهري به حساب مي­آيد. هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين احساس حق به شهر و قانون­گرايي مي­باشد. پژوهش حاضر به لحاظ روش اجرا، پيمايشي و از نظر زمان پژوهش، مقطعي، به لحاظ ماهيت، كاربردي و به لحاظ وسعت پهنانگر است. جامعه آماري پژوهش حاضر 411051 نفر از شهروندان 18 سال به بالاي شهر يزد در سال1397 بوده­اند كه با استفاده از فرمول كوكران تعداد 365 نفر از آنان با روش نمونه­گيري سه مرحله­اي مورد بررسي قرار گرفت. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته بوده كه اعتبار آن از طريق، صوري و پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ مورد تاييد قرار گرفته است. نتايج بدست آمده حاكي از اين است كه احساس حق به شهر و قانون­گرايي در بين شهروندان يزدي از حد متوسط پايين­تر بوده و بين احساس حق به شهر و قانون­گرايي رابطه معني­داري وجود دارد. همچنين با توجه به مدل رگرسيون، متغير­هاي مستقل 20 درصد از واريانس قانون­گرايي را تبيين مي­كنند.