تحليل نظريۀ صورت ملكوتي در تجسم اعمال

دربارۀ چگونگي كيفر اخروي و حقيقت اعمال دنيوي همواره بين انديشمندان علم كلام بحث و اختلاف نظر، بوده است. برخي بر اين باورند كه رابطه اعمال و جزاي اخروي قراردادي است و خداوند به ازاء اعمال، در آخرت بهشت و يا جهنم را آفريده است؛ اين گروه را منكران تجسم اعمال مي‌نامند. گروهي ديگر معتقدند كه اعمال انسان در قيامت مجسم مي‌شود. طرفداران اين نظريه قائل به «تجسم اعمال» هستند كه آنها را مي‌توان به دو گروه تقسيم كرد: يكي قائلان به «صورت مَلَكوتي» و گروه ديگر قائلان به «انشاء نفس». در اين مقاله نظريه موافقان تجسم اعمال به معني صورت ملكوتي و مباني و ادله آن‌ها را بررسي و تحليل مي‌كنيم. نتيجه تحقيق نشان مي‌دهد كه ادله عقلي ايشان از قوت كافي براي اين نظريه برخوردار نيست و اگر برخي آيات قرآن و صراحت برخي روايات و شهود برخي از اهل دل نبود، اثبات اين نظريه به مشكل برمي‌خورد.