كاربست سنت هاي نظري كنش اجتماعي در خوانش سطوح فضايي با تأكيد بر مولفه هاي «زندگي روزمره»

در دوران معاصر نگاه انتقادي به مسائل فضايي، لزوم نقد و دگرگوني روش­هاي برخورد با فضا را (نظري و عملي) بدنبال داشته­است. خوانش انتقادي فضا به عنوان روشي براي توصيف، تفسير و نقد «زندگي روزمره» و شناسايي مسائل فضايي از اين منظر شناخته مي­شود. خوانش فضا در اولين گام در سنت­هاي نظري و مولفه­هاي موثر بر آن تجلي مي­يابد. در نيم قرن اخير، به موازات «چرخش فضايي» نظريه­هاي اجتماعي، «زندگي روزمره» محور مطالعات فضا و روش­هاي شناخت آن قرار مي­گيرد. تعبير فضا به امري اجتماعي، چندلايه­اي و رابطه­اي، پيش‌فرض­هايي از اين چرخش است. در اين دوران نظريات به مثابه­ي يكي از نيروهاي سازنده‌ي فضا در نظريه­ي «توليد اجتماعي فضا» مطرح مي­شود. همين امر ما را بر آن داشت كه ضمن بررسي كلي انواع نظريات اجتماعي به سطح­بندي آن­ها در خوانش فضا بپردازيم؛ تا از اين طريق ديدگاه جامع­تري براي شناخت، تحليل مسائل و ارائه­ي راهكارهاي فضايي داشته­ باشيم. از اين رو نخست به بررسي پيش­فرض­هاي نظريات اجتماعي (سطح كلان و خرد با تأكيد بر فضا، زندگي روزمره و كنش) و سپس با محوريت مفهوم كنش؛ به مثابه­ي يكي از مهم­ترين لايه‌هاي فضايي؛ به سه نظريه­ي نمايشنامه، پركتيس و تناقض مي­پردازيم. در نهايت اين نظريه­ها براي كاربست در خوانش فضا سطح­بندي و ابعاد گوناگون آن­ها بررسي مي­شود. ازاين­رو كليات هر نظريه؛ با استناد به متون، اسناد كتابخانه­اي و اينترنتي؛ در يك چارچوب توصيفي-تحليلي مبتني بر استدلال منطقي توضيح داده­ مي­شود.يافته­ هاي پژوهش حاكي از آن است كه هر يك از نظريه‌هاي مورد بررسي در سطحي از خوانش فضا كاربرد و كارايي دارد.