بررسي ارتباط ميان اشتغال و ارزش افزوده بخش صنعت در اقتصاد ايران با استفاده از روش تغييرات زماني

صنعت به علت بالا بردن رشد اقتصادي، سطح درآمد و افزايش بهره‌وري جايگاه مهمي در توسعه كشورها دارد. منطقي است كه با رشد صنعتي، تقاضا براي نيروي كار بالا رود. ازاين‌رو بررسي توان اشتغال­زاييِ صنعت از اهميت بسزايي در سياست­گذاري برخوردار است. در اين پژوهش ارتباط ميان اشتغال و ارزش­افزوده بخش صنعتدر اقتصاد ايران طي سال­هاي 1396-1360 با استفاده از مدل تغييرات زماني و الگوي فضا_حالت موردبررسي قرار گرفت و ضريب اثرگذاري ارزش­افزوده بر اشتغال براي تمام سال­هاي مذكور استخراج شد. بر اساس نتايج به‌دست‌آمده، رابطه بين ارزش افزوده حقيقي بخش صنعت و اشتغال در اين بخش از دهه 70 رابطه­اي منفي با ضرايب متفاوت با يكديگر طي اين سال­ها پيدا كردند و اين به معناي وجود پديده رشد بدون اشتغال در بخش صنعت در ايران است. براي مثال در سال 1396 با افزايش 1 درصدي رشد ارزش­افزوده حقيقي بخش صنعت با فرض ثابت ماندن ساير متغيرها، اشتغال اين بخش 1/14 درصد كاهش يافته است.