بررسي رابطه شاخص تنوع و تفرق خاك‌ها با تكامل خاك در اقليم نيمه‌خشك استان چهارمحال و بختياري

زمين­نماها مجموعه­اي از واحدهاي اراضي متفاوت با اندازه، شكل و آرايش مكاني هستند كه دائم تحت تأثير وقايع طبيعي و فعاليتهاي انساني قرار دارند. لزوم درك پويايي و نايكنواختي زمين­نماها و تغييرات محيطي اهميت بسزايي دارد. به‌منظور آناليز كمي و تفسير عامل‌هاي مؤثر بر تغييرات محيط و تنوع اراضي، شاخص­هاي تنوع براي تحليل زيست‌بوم­ها استفاده مي­شود. در اين مطالعه، روابط بين تكامل خاك و واحدهاي ژئومورفيك با استفاده از بررسي شاخص­هاي تفرق و تنوع خاك در بخشي از اراضي نيمه‌خشك استان چهارمحال و بختياري مورد مطالعه قرار گرفت. در محدوده مورد مطالعه سه رده مالي­سولز، اينسپتي­سولز و انتي­سولز شناسايي شده است. تكامل خاك در منطقه مورد مطالعه بيشتر تحت تأثير پستي و بلندي، مواد مادري و همچنين در برخي از مناطق سطح آب زيرزميني است به‌نحوي كه در مناطق با توپوگرافي زياد تكامل حداقل و در مناطق مسطح و نسبتاً پايدار خاك­هاي متكامل مشاهده شده است و تأثير واحدهاي ژئومورفيك به‌وضوح مشخص است. شاخص­هاي تنوع و تفرق با كاهش سطوح سلسله مراتب افزايش مي­يابند و روابط به‌دست آمده روابط غيرخطي هستند. رابطه مثبت و غيرخطي بين شاخص­هاي تنوع و تفرق مؤيد نظريه سيستم ديناميك غيرخطي در خاك­هاي مورد مطالعه است.