اشكال آهن خاك در مزارع تحت كشت نيشكر با مدت زمان بهره‌برداري متفاوت

كشت نيشكر در سطح وسيعي از اراضي استان خوزستان انجام مي‌شود. اما اين نوع كشت نياز به كاربرد آب فراوان براي آبياري (30000 مترمكعب در هكتار) در فواصل زماني كوتاه دارد. اين بررسي به‌منظور تعيين اثر زراعت نيشكر بر روند تغييرات اشكال اكسيدهاي آهن در مزارع نيشكر با سوابق مختلف كشت انجام شد. نتايج به‌دست آمده نشان داد كه با افزايش سابقه بهره‌برداري، مقدار كل اكسيدهاي آهن آزاد (Fed) و اكسيدهاي متبلور آهن (Fed-Feo) افزايش پيدا كرده است. متوسط مقدار Fed از 6958 ميلي‌گرم در كيلوگرم در مزارع با سابقه بهره‌برداري متوسط تا 4560 ميلي‌گرم در كيلوگرم در مزارع با سابقه كم بهره‌برداري به‌دست آمد. در روندي مشابه، متوسط مقدار اكسيدهاي آهن متبلور از 3/5888 در مزارع با سابقه بهره‌برداري زياد تا 9/5003 ميلي‌گرم در كيلوگرم درمزارع با سابقه بهره‌برداري كم كاهش يافت. افزايش در مزارع با سابقه زياد نشان‌دهنده اثر زراعت نيشكر بر تحول در خاك است. مقدار اكسيدهاي غيرمتبلور آهن (Feo) از 9/443 ميلي‌گرم در كيلوگرم در لايه سطحي خاك تا 8/273 ميلي‌گرم در كيلوگرم در عميق‌ترين آن كاهش يافت. افزايش در سطح ناشي از وجود مواد آلي و فعاليت ميكروبي بيشتر است. مقدار آهن فعال در تمام مزارع پس از بهره‌برداري نسبت به قبل از آن كاهش يافته است. همچنين اين نسبت از 055/0 در مزارع با سابقه زياد تا 064/0 در مزارع با سابقه كم به‌دست آمد كه نشان‌دهنده روند افزايش اكسيدهاي بلورين آهن در مزارع با سابقه بهره‌برداري زياد است.