قابليت پيش‌بيني بازخورد ادراك شده دانشجويان بر اساس محيط يادگيري سازنده‌گرا

اين پژوهش با هدف بررسي توانايي بازخورد ادراك شده دانشجويان و قابليت پيش بيني آن بر اساس مولفه‌هاي محيط يادگيري سازنده گرا در يك طرح پژوهش همبستگي انجام گرفت. جامعه اين پژوهش شامل كليه دانشجويان دوره كارشناسي و كارشناسي ارشد رشته علوم تربيتي دانشگاه شهيد چمران اهواز بود. براي انجام پژوهش 166 دانشجو با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. شركت كننده ها، مقياس بازخورد ادراك شده(Haghani et al.,) و ديگري مقياس محيط يادگيري سازنده‌گرا(Tylor) را تكميل كردند. داده‌ها با استفاده از آزمون هاي آماري رگرسيون چندمتغيري، ضريب همبستگي پيرسون و تي تست گروه هاي مستقل تحليل شد. نتايج نشان داد كه بين متغير بازخورد ادراك شده و محيط يادگيري سازنده گرا همبستگي مثبت وجود دارد. تحليل رگرسيون مشخص كرد كه مولفه هاي محيط يادگيري سازنده‌گرا(از جمله: ارتباط با زندگي، عدم قطعيت، بيان انتقادي، نظارت مشترك، و مذاكره با دانشجو) پيش بيني كننده هاي بازخورد ادراك شده هستند(59% واريانس) همچنين پيش بيني كننده هاي بين دانشجويان دختر و پسر و كارشناسي و تحصيلات تكميلي در ميزان دريافت بازخورد ادراك شده تفاوت وجود ندارد. نيز تفاوت معناداري مشاهده نشد. شواهد اين پژوهش بيانگر آن است كه ايجاد يك محيط يادگيري سازنده گرا از طريق توجه به مولفه هاي آن مي تواند موجب بهبود بازخورد در فرايند آموزش شود. با توجه به اهميت بازخورد در فرايند ارتباط، محيط هاي يادگيري سازنده گرا موجب بهبود ارتباط و بهبود كيفيت آموزش مي‌گردد.