بازنمايي غرب در گفتمان سياسي علي شريعتي

نحوه مواجهه با غرب يكي از مولفه­ هاي اصلي فضاي انديشه ­اي ايران است كه وقوع انقلاب اسلامي ايران نيز محصول همين دغدغه­مندي مي باشد. شريعتي در قالب پارادايم نقد غرب­زدگي سعي داشت تا با خلق معناها و مضامين جديد برگرفته از عناصر سنتي، مذهبي، اسطوره­اي و مدرن به ارائه تصويري از غرب در چارچوب گفتمان­ سياسي خود بپردازد كه داراي جلوه­اي متمايز از قبل باشد. در اين مقاله از آموزه ­هاي مطالعات پسااستعماري و بطور مشخص دو مفهوم غيريت و ديگري­سازي به عنوان چارچوب نظري استفاده شده و روش تحليل گفتمان لاكلائو و موفه نيز به مثابه روش مورد استفاده قرار گرفته تا به اين سوال پاسخ داده شود كه غرب در گفتمان سياسي شريعتي چگونه بازنمايي شده است؟ يافته ­هاي اين مقاله نشان مي­دهد وي از طريق مكانسيم بازنمايي و غيريت­سازي به ترسيم يك مرز هويتي ميان «ما»ي ايراني و «ديگري» غربي پرداخته و به توليد تصويري از غرب اقدام كرده كه واجد دلالت­ كننده­ هايي چون امپرياليست، استثمارگر، شيطان، ظالم و مستكبر مي­باشد.