بازانديشي؛ كشاكش آراء در آنتوني گيدنز و ميشل فوكو (تبارشناسي بازانديشي در عصر مدرن)

بازانديشي نه تنها به عنوان مهمترين ويژگي زندگي در جهان مدرن معرفي مي‌گردد بلكه از مهمترين دغدغه‌ها و چالش‌هاي انديشه متفكران علوم‌اجتماعي معاصر نيز است. در آراء متفكراني مانند آنتوني گيدنز بازانديشي به عنوان ويژگي اصلي دوران مدرن و بخش جدايي‌ناپذير از زندگي سياسي و اخلاقي معاصر مطرح مي‌گردد. در حالي كه ميشل فوكو اين پرسش را در برابر ما مي‌نهد كه چگونه بازانديشي به عنوان ويژگي اصلي در دنياي مدرن مي‌تواند همچنان در كنار روابط قدرت و بازتوليد اشكال اجتماعي سلطه قرار داشته باشد؟ اين مقاله با بهره‌گيري از نگاه تبارشناسانه فوكويي تلاشي است در جهت توضيح اين سوال كه چگونه بازانديشي به مهمترين ويژگي عصر مدرن تبديل شده است؟ بنابراين، با تكيه بر متون اصلي، در بخش اول به طرح بازانديشي در آراء گيدنز به عنوان ويژگي اصلي دنياي مدرن پرداخته و در بخش دوم، با نگاه تبارشناسانه فوكو به توضيح چگونگي تبديل بازانديشي به ويژگي اصلي دنياي مدرن مي‌پردازيم. اين مقاله به ما نشان خواهد داد كه تا چه اندازه بايد اعتماد خود به بازانديشي در دنياي مدرن را مورد ارزيابي مجدد قرار دهيم.