مقايسه عملكرد پايش خشكسالي با شاخص‌هاي تك‌معرفه و چندمعرفه (مطالعه موردي: ايستگاه‌هاي هواشناسي مختلف ايران)

در اين مطالعه، مشخصه ­هاي خشكسالي ايستگاه‌هاي اراك، بندرانزلي، تبريز، تهران، رشت، زاهدان، شيراز و كرمان طي دوره آماري 1956 تا 2014 با شاخص چندمعرفه اكتشاف خشكسالي (RDI) و شاخص تك­معرفه بارندگي استاندارد (SPI) مورد مطالعه قرار گرفت. داده­ هاي مورد نياز براي محاسبه شاخص اكتشاف خشكسالي، داده ­هاي بارش و دماي هوا و داده هاي مورد نياز براي محاسبه شاخص بارندگي استاندارد نيز، داده ­هاي بارش است. در اين مطالعه، براي محاسبه تبخير- تعرق پتانسيل (PET) از روش تورنت­وايت استفاده شد. يكي از چالش­ هاي اصلي در پايش خشكسالي، تعيين شاخصي است كه بر اساس هدف پايش، از قابليت اطمينان بالايي برخوردار باشد. از اين­رو در اين پژوهش دو روش انتخاب شاخص مناسب بر اساس حداقل بارش و توزيع نرمال ارزيابي شد. نتايج حاصل از ارزيابي روش حداقل بارش براي انتخاب شاخص مناسب نشان داد كه اكثر شاخص ­هاي خشكسالي در سال وقوع حداقل بارش، يكي از دو وضعيت خشكسالي شديد يا بسيار شديد را نشان مي ­دهند و در بيشتر موارد نمي­ تواند منجر به تعيين شاخصي دقيق و مشخص شود. بر اساس نتايج روش توزيع نرمال، شاخص SPI براي ايستگاه‌هاي اراك، تبريز، رشت، زاهدان، شيراز و كرمان و شاخص RDI براي ايستگاه‌هاي بندرانزلي و تهران به‌عنوان مناسب­ ترين شاخص خشكسالي انتخاب شد.