بررسي آبشستگي موضعي گروه پايه پل در خاك چسبنده

آبشستگي موضعي اطراف پايه‌هاي پل از دلايل اصلي تخريب و شكست پل است. در طراحي پل‌ها به ‌دلايل اقتصادي و ژئوتكنيكي از گروه پايه استفاده مي‌شود كه مكانيسم آبشستگي آن پيچيده و با تك‌پايه متفاوت است. در اين پژوهش ميزان آبشستگي در گروه پايه با سه پايه استوانه‌اي و با دو آرايش 3×1 در امتداد جريان و 1×3 در جهت عمود بر جريان، در خاك ماسه‌اي و خاك مخلوط ماسه + رس بنتونيت در درجه تراكم 90‌ درصد و رطوبت بهينه، با تغيير فاصله‌ بين پايه‌ها و درصد رس بنتونيت، بررسي شده است. همچنين تأثير نوع كاني رس با استفاده از رس كائولين نشان داده ‌شده است. نتايج نشان داد كه ميزان آبشستگي در دو خاك چسبنده و غيرچسبنده با توجه به نوع كاني رس متفاوت است. به‌گونه‌اي كه استفاده از 10‌ درصد رس بنتونيت به ‌صورت مخلوط با خاك ماسه باعث كاهش بيش از 90‌ درصد آبشستگي نسبت به ماسه مي‌شود در صورتي‌كه استفاده از 15‌ درصد كائولين در شرايط مشابه تقريباً 30‌ درصد كاهش در آبشستگي نشان مي‌دهد.