تعيين سهم نسبي زيرحوضه‌ها در توليد رسوب به‌وسيله داده‌هاي پذيرفتاري مغناطيسي

هدف از اين مطالعه، تعيين سهم نسبي منابع زيرحوضه در توليد رسوب به‌وسيله داده‌هاي پذيرفتاري مغناطيسي به‌عنوان منشأياب در حوضه آبخيز چهل‌گزي سنندج است. به اين منظور، 20 نمونه از خروجي پنج زيرحوضه برداشت و پذيرفتاري مغناطيسي آنها اندازه‌گيري شد. نتايج تحليل آزمون كروسكال واليس نشان داد هر سه ردياب بسامد بالا، پايين و وابسته توانايي تفكيك حداقل دو منبع را دارا هستند. در مرحله دوم، سه ردياب در منبع زيرحوضه به‌وسيله تحليل تشخيص آزمون شدند و دو ردياب با توان تفكيك‌پذيري متفاوت، بسامد بالا 88 درصد و پذيرفتاري وابسته با 12 درصد و توان تفكيك‌پذيري هر دو ردياب با هم در جداكنندگي زيرحوضه‌ها برابر با 90 درصد بود، به‌عنوان تركيب بهينه انتخاب شدند، پس اين قابليت را دارند كه در مدل تعيين سهم نسبي رسوب شركت داده شوند. نتايج مدل منشأيابي رسوب بر اساس روش عدم قطعيت Bayesian نشان داد، زيرحوضه‌هاي تودارصمدي با 44/4 درصد بيشترين سهم و دويسه، چتان و چرندو به‌ترتيب با 35/5، 7/9 و 4/5 و ماديان‌دول با 4/4 درصد كمترين سهم را در توليد رسوب داشت. بر اساس نتايج موجود، زيرحوضه‌هاي تودارصمدي و دويسه داراي بيشترين ميزان توليد رسوب بود، پس در اجراي برنامه‌هاي مديريتي حفاظت خاك بايد در اولويت قرار گيرند.