بررسي عدم‌ قطعيت اثر تغيير اقليم بر جريان‌هاي حدي زاينده‌رود با استفاده از روش ميانگين‌گيري بيزي

ارزيابي اثر تغيير اقليم بر چرخه هيدرولوژي با عدم‌قطعيت همراه است. اين مطالعه، به ارزيابي عدم‌قطعيت در براورد اثر تغيير اقليم بر جريان ورودي به سد زاينده‌رود براي دوره آتي 2049-2020 پرداخته است. بدين‌منظور، خروجي 22 مدل GCM تحت سناريوهاي انتشار 2/6 RCP، 4/5 RCP 8/5 و RCP استخراج شده و به‌منظور كاهش عدم‌ قطعيت بين خروجي‌هاي مدل‌هاي GCM، از روش ميانگين‌گيري بيزي براي وزن‌دهي به خروجي‌هاي مدل‌هاي منتخب با توجه به عملكرد آنها در دوره پايه استفاده شد. نتايج نشان داد مدل‌هاي مختلف GCM توانايي‌هاي متفاوتي در براورد متغيرهاي اقليمي و هيدرولوژي منطقه‌اي داشته و استفاده از تحليل عدم ‌قطعيت در مطالعات تغيير اقليم ضروري است. نتايج اين مطالعه نشان داد پارامتر درجه حرارت ماهانه در بالادست سد زاينده‌رود، به‌اندازه 0/85 تا 1 درجه سانتي‌گراد و بارش سالانه نيز دو تا سه درصد افزايش خواهند يافت. دبي جريان‌هاي حداكثر طي ماه‌هاي فصل زمستان افزايش چشمگيري تحت‌ تأثير تغيير اقليم خواهد داشت، درحالي ‌كه كاهش در دبي جريان‌هاي كم در فصول بهار و پاييز نسبت به دوره پايه پيش‌بيني شده است. در نتيجه كاهش يك تا هشت درصد جريان ورودي به سد در مقياس سالانه لزوم بازنگري در نحوه بهره‌برداري از سد زاينده‌رود را نشان مي‌دهد.