نسبت علم و تكنولوژي در پسا - پديدارشناسي

پسا-پديدارشناسي را مي‌توان نسخۀ پراگماتيستي سنت پديدارشناسي هوسرل و هايدگر دانست. انديشمندان اين جريان سعي خود را در جهت تطبيق روش پديدارشناسي در قلمرو مطالعات انضمامي علم و تكنولوژي متمركز ساخته‌اند تا تصويري از نحوۀ درآميختگي انسان و جهان‌ با علم و تكنولوژي را به نمايش گذارند. درين مسير، نقش تكنولوژي به مثابه مصنوعات و ابزارها در شكل‌گيري چارچوب معرفتي انسان معاصر در قالب علم تجربي، مورد مطالعه قرار گرفته است. همچنين تقوّم علم پسا-گاليله‌اي به مصنوعات تكنيكي و نيز تأمين واقعگرايي آن از رهگذر حضور ابزار در متن كنش آزمايشگاهي از موضوعات مطرح شده در پساپديدارشناسي است. از آنجا كه پسا-پديدارشناسي در عين استفاده از فلسفه‌ورزي متقدم و متأخر هايدگر درباب نسبت علم و تكنولوژي، نقد عمل‌گرايانۀ رويكرد متأخر وي را نيز هدف قرار داده، بايد پرسيد كه تا چه ميزان اين چرخش عمل‌گرايانه ظرفيت حل معضلات نظري و رفع مشكلات عملي علم و تكنولوژي در جهان معاصر را داراست.