بررسي مطالبات زنان در آثار داستان‌نويسان زن از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامي

نقد و بررسي سيماي زن در ادبيّات داستاني معاصر ايران و ارائة باورهاي زنانه نسبت به زن سبب شد تا تاريخ ادبيّات داستاني معاصر را از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامي با نيّت شناخت نقش زنان داستان نويس درافزايش بن‌مايه‌هاي داستان‌نويسي بررسي كنيم. پس از بررسي دقيق معلوم شد باوجود محدوديّت‌هاي بسياري كه درآغاز، فضا را براي آفرينش‌هاي ادبي زنان تنگ كرده، آثاري پديد آمد كه گرچه ارزش ادبي چنداني نداشتند، امّا به جهت حضور بانوان ايراني در عرصة ادبيّات داستاني واجد اهميت هستند. در اين جستار كوشش نگارنده بر اين بوده است كه به چنين پرسش­هايي بپردازد: آيا ميان رويداد تاريخي مهمي مثل انقلاب مشروطه با داستان‌نويسي زنان رابطه‌اي وجود دارد ؟ داستان نويسان زن پس از ورود به عرصه داستان‌نويسي مضامين مربوط به خود، خواسته‌ها و مطالباتشان را چگونه دنبال كرده‌اند؟ ميزان توفيق ايشان در نشان دادن انتظارات و توقعات مورد نظر خود تا چه اندازه بوده و تا چه حد زندگي و وضعيت آن‌ها در داستان‌هايشان انعكاس يافته است؟ پژوهنده در پايان دريافت كه داستان نويسان زن در دوران مذكور، به گواه آثارشان بيش از هر چيز با دغدغه‌هاي عدالت‌خواهانه و آزادي‌خواهانه مي‌نوشتند و تلاطمات و پرسش‌ها و بن‌بست‌ها و حسرت‌هاي مشترك خود را برملا كرده و با داستان‌گويي فضايي براي تنفس، ‌عرض اندام و باليدن فراهم آورده‌اند.