بررسي ساختار روايي در داستان شازده كوچولو از آنتوان دوسنت اگزوپري بر‌ مبناي نظرية ژرار ژنت

آنتوان دوسنت اگزوپري (1900-1944 .م) شازده كوچولو را در سال ( 1943 .م) منتشر ساخت. اين داستان از حادثهاي واقعي مايه گرفته و شامل مجموعه يادداشتهايي است كه سنت اگزوپري از تجربهها و انديشههاي زندگي خود برجاي گذارده است. روش پژوهش بر مبناي نظريۀ روايت­شناسي ژنت است. روايتِ داستاني عبارت از توالي رخدادها در بطن محور زمان است. در روايتشناسي، ميان آنچه به‌ واقع اتّفاق افتاده (محتواي روايت) و چگونگي نقلِ آنچه اتّفاق افتاده (شكل روايت) تمايز حاكم است. راوي شخصيّت اصلي داستان است و طبق آراي ژنت، كيفيت روايت در دنياي داستاني همسان و به شيوة روايتي متن‌گيراست؛ زيرا مركز جهت‌گيري بر شخصيّت - راوي متمركز است. نوع روايت به شكل «هم‌روايتي» است. راوي داناي كل و آگاه به امور است كه عنان داستان را در دست دارد. هر داستاني از طريق يك يا چند راوي بيان مي‌شود كه طبق آراي ژرار ژنت، راوي را مي‌توان از لحاظ نوع روايت و نقل رويدادها در بطن زمان به‌صورت نظم و ترتيب، تداوم (استمرار) و بسامد (تكرّر) بررسي كرد. داستان شازده كوچولو نظم و ترتيب يا بُعد گسترة زماني از حال به عقب و جلو، جنبة زيبايي‌شناختي و هنري دارد و رويداد نقّاشي‌كشيدن بيشترين بسامد را داراست و ثبات پويايي يا سرعت حركت داستان، داراي شتاب مثبت و در بعضي قسمت‌ها شتاب منفي دارد. شخصيّت­هاي اصلي داستان، خلبان و شازده كوچولو هستند كه رويدادها از زاوية ديد اوّل شخص و زاوية ديد راوي ديده مي‌شود. داستان شازده كوچولو داستاني تمثيلي است كه پيرنگ داستان از لايه‌هاي ژرف‌ساخت و رو‌ساخت تشكيل شده است.