بررسي مردم شناسانه عناصر جادوگري در رمان اهل غرق اثر منيرو رواني پور

مردم­شناسي دانش شناخت مردم، فرهنگ و تاريخ زندگي آن­هاست كه داراي زير شاخه­هاي متعددي است. از جمله مي‌توان به مردم­شناسي ديني اشاره­كرد. قلمرو مطالعات مردم­شناسي ديني، اعتقادات جوامع مختلف دربارۀ ماوراء­الطبيعيه و نحوۀ پيدايش آن­هاست. سحر و جادو نيز بخش مهمي از نظام عملكرد اعتقادي اقوام را مي­سازد. رمان اهل غرق كه با شهرت گسترده خود، منيرو رواني­پور را در زمرۀ نويسندگان شهير ايران قرار داد از قصه­هاي عاميانۀ ايراني است كه ريشه در عقايد و باورهاي ديرين مردم خود دارد. قصۀ مردماني كه در مقابل نيروي ناشناختۀ ماوراءالطبيعه، ناگريز دست به دامان رفتارهاي جادويي متقابل شدند. براساس پژوهش انجام يافته اين رفتارها در ايران باستان و اديان ابتدايي رواج داشته ­است طوري كه جادو را به دو مقوله جادوي سياه و جادوي سفيد تقسيم­بندي نمودند. اولي مطرود و ناپسند و دومي مقبول و مورد تأييد بود. در اين جستار ابتدا به تعريف و ويژگي­هاي ابزار جادويي منطبق با مردم­شناسي ديني پرداخته­ شده و سپس شواهد متني ارائه‌گرديده‌است. يافته­ها نشان­مي­دهند؛ براي مقابله با جادوي سياه شخصيت­هاي جادويي همچون «آبي­ها، بوسلمه، دي­زنگرو، والاحضرت» از ابزارهاي مختلفي همچون: «جادو، طلسم، نمك، اسپند» استفاده شده­است.