تحليل تطبيقي و سنجش ساخت و شكل شهري (مطالعه موردي: شهر بابل)

شكل شهري بيانگر نحوه توزيع فضايي فعاليت­ها در مناطق شهري مي­باشد. با توجه به تأثيرپذيري شكل شهري از مسائل مديريتي و خصوصيات محيطي­، اقتصادي و اجتماعي جوامع­، سنجش ساخت و شكل شهر بابل مي­تواند يكي از عوامل تأثيرگذار در موفقيت برنامه­ريزان شهري در مازندران و شهر بابل محسوب شود. رويكرد پژوهش به لحاظ هدف پژوهش توسعه­اي مي­باشد. داده­هاي پايه اغلب از طرح­هاي توسعه شهري بابل استخراج شدند. تحليل داده­ها با استفاده از شاخص­هاي مختلف، شكل شهري در شش منطقه شهر بابل انجام شد. تحليل­ها نشان داد كه در مناطق با الگوي كاربري منظم­تر (مناطق­ شمال­و غرب) فشردگي و تراكم ناخالص شهري بيشتر است و اختلاف بارزي از حيث شاخصهاي سنجش شكل شهري بخصوص فشردگي و پيچيدگي بين مناطق شهري بابل مشاهده نشد. تحليل­هاي همبستگي نيز را بطه قوي را ميان بيشتر شاخص­هاي فضايي نشان مي­دهد. در مجموع عواملي نظير نقش غالب شهري (­تجاري و دانشگاهي و بخصوص بازار­)، تركيب كاربريها، مالكيت­، عدم اجراي دقيق ضوابط و آئين نامه­هاي شهرسازي­، ناكارآمدي طرح­­هاي توسعه شهري در حوزه كالبدي سبب ايجاد نوعي آشفتگي در بخش اعظم بافت شهري بابل شده شده­اند و با توجه به روند پرشتابي كه توسط ساخت و سازهاي بي رويه­ي عمودي و تقاضاي روزافزون تراكم مازاد در پيش گرفته شد­، نشانه­اي­هايي از انحراف در ماهيت اصلي فرم جديد آنها ديده مي­شود.