بررسي عوامل موثر بر تمايل به ماندن در كار پرستاري در دو سال اول پس از فراغت از تحصيل دربيمارستان هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال 1396-1397

مقدمه: بحران كمبود نيروي كار پرستاري در نظام بهداشت ودرمان بر روي پيشگيري از بيماريها وارتقاي سلامتي در بسياري از كشورها تاثيرميگذارد. بنابر اين مديران براي پيشگيري از افت كيفيت مراقبت هاي بهداشتي بعلت كمبود نيروي پرستاري بايستي بدنبال راه كارهايي براي افزايش تعداد فارغ التحصيلان يا حفظ نيروهاي مشغول به كار وافزايش رضايت شغلي آنان باشند هدف: هدف اين پژوهش بررسي عوامل موثر در حفظ شغل پرستاري در دو سال اول پس از فراغت تحصيل از ديدگاه پرستاران شاغل طرحي است . روش كار: اين پژوهش از نوع توصيفي مقطعي است.جامعه پژوهش كليه پرستاران طرحي هستند كه حداقل 1سال طرح خود را در همان بيمارستان مورد مطالعه سپري كرده اند.از 362 نفر جامعه 349نفر در اين پژوهش شركت كردند.اين مطالعه با رعايت ضوابط اخلاقي وبا مجوز كميته اخلاق انجام شده است.ابزاراين مطالعه پرسشنامه پژوهش ساخته است. نتايج: اكثر واحدهاي مورد پژوهش(53.75%)تمايلي به ادامه كارپس از اتمام طرح خود نداشتند. مهمترين عواملي كه درتصميم آنها براي ماندن در شغل تاثير گذار است ،به ترتيب عبارتند از:ميزان حقوق ،پاداش ومزاياي دريافتي،توجه به شيفت هاي درخواستي،ديدگاه مثبت خانواده نسبت به ادامه كارپرستاري و روابط مناسب سرپرستار و پزشك. نتيجه گيري: مديريت براي حفظ نيروهاي فارغ التحصيل، مي تواند با ايجاد جو ارتباطي همدلانه ، بسياري از اين مشكلات را تصحيح نمايد.آموزش پرستاري بايستي برنامه هايي در جهت افزايش توان دانشجويان ،در برخورد با مشكلات كاري تدارك ببيند. همچنين مسئولين در رده هاي بالاي مديريت بايستي در جهت افزايش ميزان درامد گروه هاي پرستاري اقدام نمايند.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است.