اثربخشي بسته آموزش دلگرم‌سازي والدين بر افزايش علاقه اجتماعي در نوجوانان با اختلال رفتاري

پژوهش حاضر با هدف اثربخشي بسته آموزش دلگرم سازي والدين بر افزايش علاقه اجتماعي در نوجوانان با اختلال رفتاري انجام شد. روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع نيمه آزمايشي پيش آزمون –پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري پژوهش را دانش آموزان پايه ششم تا نهم شهر تهران در سال تحصيلي 96-97 تشكيل داد. از اين جامعه، نمونه‌اي به حجم 30 نفر از مدرسه رسالت (منطقه 1) شهر تهران با استفاده از نمونه گيري در دسترس انتخاب شد، براي جمع­آوري داده­ها از پرسشنامه علاقه اجتماعي آدلر استفاده شد. 30 مادر به صورت تصادفي در گروه آزمايش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار داده شدند، سپس گروه آزمايش به مدت 11 جلسه برنامه آموزشي دلگرم سازي را دريافت كرد و گروه گواه در هيچ مداخله­اي شركت نكردند. داده­هاي حاصل از اين پژوهش با استفاده از آزمون تحليل كواريانس چند متغيره تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد كه بين گروه آزمايش و كنترل در متغير وابسته تفاوت معناداري وجود دارد (05/0>p). بنابراين با توجه به نتايج بدست آمده مي­توان نتيجه گيري كرد كه تدوين برنامه آموزش دلگرم سازي براي والدين داراي نوجوانان با اختلال هاي هيجاني -رفتاري بر علاقه اجتماعي موثر است و از آن به عنوان روش درماني موثر مي توان سود جست.

اين مقاله فاقد چكيده لاتين است.