سيماي آزادگان (مجانين) از زبان مولانا و عطار

آزادگان به مدد جنون­نمايي؛ حياتي جاودانه در ادبيات عرفاني يافته­اند. مولانا و بالاخص عطار در پيِ نشان دادن سيماي شاهان بي­نشان و عقلاي مجانين، در قالب حكايات و تمثيل­هاي پرمعنا در آثار خود بوده­اند. جنون­نمايي اين آزادگان، امكان رهايي از عقالِ عقل جزوي، زدودنِ تارهاي نفس و خودبيني و آزادي از اسارت­هاي پست دنيوي را براي­شان فراهم مي­كند؛ تا هوشياري به عالم والا و بي‌خبري را به اين عالم پيوند زنند. در اين پژوهش انواع آزادي­هاي دروني و بيرونيِ اين شوريده­سران را از نظرگاه مولانا و عطار به اجمال برشمرده‌ايم و در ادامه ثمراتِ جنون­نمايي­شان از قبيل گستاخي و آزادگي در مقابل معبود و برخوداري از روحيه قدرت ستيزي با عاملان جور و در نهايت، آگاهيشان بر اسرار و معارف الهي كه لازمه­اش پنهان­كردن يوسف جانشان در چاه غربت و دم­خورشدنشان با كودكان مي­باشد؛ به استناد حكايات بررسي نموده و اذعان نموده­ايم كه عشق اين جنون در دل مولانا و عطار موج مي­زند: