عشق و جلوه آن در به ثمر رساندن نفس انساني به كمال مطلوب در مكتب ابن عربي و مولوي

در ميان اصطلاحات و موضوعات عرفاني عشق از اهميت وافري برخوردار است كه منشاء و مبدأ كمال انسان مي­باشد. از ديدگاه مولانا اين آتش محبت و عشق الهي است كه «ني» را به صدا درمي­ آورد و اگر اين آتش نباشد شخصيت انساني توان بروز و ظهور پيدا نمي­كند. ابن عربي عشق و حب را مكتب و دين خود مي­ داند و اوج آن را ولايت مي­خواند كه صاحب اين ولايت انسان كامل است. جايگاه والاي عشق الهي كه جاري و ساري در همه عالم وجود است در به ثمر رساندن نفس انساني به كمال مطلوب آن اهميت ويژه­اي دارد و از سوي ديگر اين دو عارف نامي چنان ظريف و لطيف رمزها و حقايق اين صفت برجسته را بيان نموده­اند كه سريع­ترين راه را براي ايجاد مكارم اخلاق در روح و جان انسان ارائه مي ­دهند. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي، انديشه ­هاي ناب اين بزرگ­مردان عرصه معرفت و عرفان را در باب عشق نشان مي­ دهد. نتايج حاكي از آن است كه تجلي معناي مشابه عشق در آثار و انديشه­ هاي اين دو متفكر، مسير خداشناسي را هموار و روشن مي­ سازد.