سير تحول رويكرد روان‌كاوانه در نقد ادبي

بدون عنوان

تعامل بين روان‌كاوي و ادبيات، موضوعي بوده است كه در طول يك سده اخير، موردتوجه پژوهش‌گران اين دو شاخه از مطالعات علوم انساني بوده است. در اين پژوهش، تلاش خواهد شد تا به بررسي اجمالي سير تحولي پرداخته شود كه نقد روان‌كاوانه از ابتدا تاكنون با آن مواجه بوده است. اين تحقيق نشان مي‌دهد كه در دوره اول مطالعات روان‌كاوانه پيرامون آثار ادبي، نويسنده، نقش اصلي را ايفا مي‌كرد و روان‌كاوي ادبيات، بيشتر حول محور توليدكننده اثر ادبي متمركز بود؛ اما به‌مرور و تحت تأثير تحولات صورت گرفته پيرامون نقد ادبي، اثر ادبي به‌عنوان يك پديده خودبسنده و مستقل از مؤلف، موردتوجه روان‌كاوي ادبيات قرار گرفت و نهايتاً در طول چند دهه اخير، برجسته شدن نقش خوانندگان آثار ادبي در جريان فهم متون ادبي و رشد نظريات خواننده محور، روان‌كاوي ادبيات را بيشتر به سمت روانكاوي مخاطب سوق داده است. علاوه بر اين سير تحول، نگاه ساخت‌گرايانه به روان‌كاوي ادبيات نيز در طول قرن بيستم، هم‌راستا با سير تحول مذكور، بخش قابل‌توجهي از پژوهش‌هاي روان‌كاوانه پيرامون ادبيات را به خود اختصاص داده است.

بدون چكيده