تحليل رابطه حق در قرآن مجيد بر پايه معناشناسي حق در قرآن و با تأكيد بر معناشناسي ساختگرا

تحليل رابطه‌اي يكي از گونه‌هاي شناخته‌شده معناشناسي ساختگراست كه بر اساس روابط ميان واحدهاي زباني، به تبيين مفهومي واژگان مي‌پردازد. واژه حق يكي از مفاهيم كليدي و بنيادي در جهان‌بيني قرآن است كه كشف حوزه معنايي آن در شبكه معنايي قرآن اهميت بسياري دارد. زيرا با كشف روابط مفهومي حق، ميدان واژگان هم‌معنا، زيرشمول و مقابل آن ترسيم شده و جايگاه اين مفهوم در جهان‌بيني قرآن تعيين مي‌شود. پژوهش پيش‌رو به روش توصيفي ـ تحليلي، بر اساس دستاوردهاي معناشناسي ساختگرا، با كمك مؤلفه‌هاي معنايي حق به تبيين روابط مفهومي آن پرداخته و به اين نتيجه رسيده است كه حق در قرآن كريم با واژه‌هايي چون؛ پيامبر، كتاب و وعده رابطه شمول معنايي و با قسط و صدق رابطه هم‌معنايي و با واژه‌هايي نظير؛ بهره و نصيب، واجب شدن و توحيد رابطه چندمعنايي دارد. باطل، كذب و لعب در تقابل مكمل و ظن، ريب و ظلم در تقابل‌ ضمني با حق هستند.

This article has no abstract