تبارشناسي انگارۀ قرآني قلب

از گذشته‌هاي دور در فرهنگ‌هاي مختلف بشري كاركرد قلب در بدن انسان پرسش‌برانگيز بوده و وظائف مختلفي به اين عضو نسبت داده شده است. در قرآن كريم نيز قلب از جملۀ اندام‌هايي از بدن انسان است كه نامش ذكر و طيف گسترده‌اي از واكنش‌هاي هيجاني و عاطفي يا كنش‌هاي عقلاني و معرفتي به آن منتسب مي‌شود. اين توصيف سبب شده است از نگاه مفسران مسلمان، تطبيق مفهوم قرآني قلب با عضو صنوبري درون سينه همواره امكان‌پذير به نظر نرسد و اين‌گونه، در گذر زمان درك‌هاي ديگري هم از اين مفهوم قرآني بازنموده شود. در اين مطالعه بنا داريم زمينه‌هاي كاربرد اين انگاره را در قرآن كريم بازشناسيم و دريابيم انگارۀ قرآني قلب، احياناً امتداد كدام‌يك از انگاره‌هاي باستاني است؛ يا به بيان بهتر، چه نسبتي با انگاره‌هاي رايج در فرهنگ‌هاي ديگر بشري در اين باره دارد. چنان كه خواهيم ديد، انگارۀ قرآني قلب از يك سو تشابه معناداري با انگارۀ قلبي دارد كه در عهد عتيق بازتابيده است و از ديگر سو، مي‌توان آن را ملتقاي انگاره‌هاي ايراني، يوناني و اسرائيلي دانست.

This article has no abstract