بررسي ادله نظريه اختصاص خطاب‌‌هاي قرآن به معصومان

ديدگاه اختصاص خطاب‌‌هاي قرآن به معصومان بر برخي ادله روايي تكيه دارد كه مهم‌ترين آنها را مي‌توان روايات داراي عبارت من خوطب به، روايات نحن الراسخون، حديث ثلقين، احاديث دوري قرآن از عقل‌‌هاي مردمان، روايات بيان تفصيل احكام مجمل قرآن و روايات انحصار تفسير از سوي امام علي عليه‌السلام دانست. بررسي سندي اين روايات به‌جز درباره حديث ثقلين كه متواتر است نشان‌دهنده ضعف اغلب آنهاست. از لحاظ دلالي نيز علاوه بر اينكه مضامين آنها افاده اختصاص خطاب‌‌هاي قرآن به معصومان نمي‌كند، در رويارويي با ادله قطعي و محكم قرآني و روايي مانند آيات قرآن در بيان بودن قرآن براي مردم، خطاب صريح به مردم، اهل كتاب و مشركان، توصيه مردم به تدبر در قرآن، وجود توبيخ و سرزنش و تهديد و عتاب در خطاب‌ها، پاسخ به سؤالات و استفتائات مردم و روايات همسو با اين آيات اين ديدگاه را مخدوش و مردود مي‌سازد.

This article has no abstract