نقش بازآفريني شهري با رويكرد گردشگري در خيابان لاله زار تهران

گردشگري به عنوان يكي از مهمترين راههاي توسعه و رشد اقتصادي در جهان به شمار مي​رود، ولي در ايران به دلايل فراوان هنوز جايگاه واقعي خود را پيدا نكرده است. خيابان لاله زار در پواقع در منطقه 12 شهر تهران، با توجه به پتانسيل​هاي شاخص و متنوع گردشگري، در صورت برنامه ريزي​هاي كارشناسانه در حوزه بازآفريني شهري، اين توانايي را دارد كه به يكي از قطب​هاي گردشگري كشور به ويژه در حوزه گردشگري نو تبديل شود. نظر به اينكه يكي از روشهاي پياده سازي بازآفريني شهري، برنامه ريزي گردشگري بافتهاي فرسوده مي​باشد كه از اهداف اصلي اين پژوهش است. در صدد برآمديم با تمركز بر ساختار گردشگري اين محدوده را با ارزيابي پتانسيل ها، ضعف ها، فرصت ها و تهديدهاي منطقه مورد مطالعه قرار دهيم. لذا بديهي است روش مطالعه در اين مقاله كيفي و ابزار اصلي آن مصاحبه عميق و تحليل داده ها با استفاده از مدل SWOT، انجام گرفته است. جهت تدقيق موضوع، راهبردهاي مبتني بر اصل رويكرد بازآفريني در بافت​هاي تاريخي مبتني بر رويكرد گردشگري ارائه شده است كه با اعمال اين راهبردها و سياست ها به ارتقاء و توسعه زيرساختها و شبكه معابر از طريق تعريف و تقويت مسير پياده گردشگري و تجهيز و گسترش فضاهاي عمومي و بازآفريني عرصه​هاي فضاي شهري در پيادهروي خيابان لاله زار و توسعه و تأمين خدمات شهري از طريق معاصرسازي و يا ايجاد كاربري​هاي جديد و همچنين الگوسازي با استفاده از مفاهيم و الگوهاي باارزش موجود در بافت تاريخي- فرهنگي اين خيابان قديمي كمك مي​كند، كه نهايتا اجراي چنين راهبردهايي امكان حضور و مشاركت ساكنان و سرمايه گذاران براي جذب گردشگران را ارتقاء خواهد داد. نتايج تحليل سوات نشان داد كه ؛ راهبردهاي رقابتي بيشترين مساحت را در نياز به بازآفريني منطقه به خود اختصاص دادند. اين نشان مي​دهد كه وضعيت نهايي راهبردي منطقه بيشتر به سوي راهبردهاي تنوع يعني بهره گيري از پتانسيل​هاي منطقه در راستاي غلبه بر تهديدهاي احتمالي تمايل دارد كه در برنامه ريزي​هاي مربوط بايستي بيشترين تمركز بر اين بخش معطوف گردد.

this article has no abstract